Afroamerykańscy aktywiści

czwartek, 17.07.2014r.
Autor: napisał/a 13 artykułów.

afroamerykanieLuty w USA jest Miesiącem Historii Afroamerykanów, dlatego warto przyjrzeć się jak długa i wyboista była droga tej grupy etnicznej do momentu zniesienia niewolnictwa a następnie segregacji rasowej.

Niewolnictwo w Stanach Zjednoczonych sięga czasów brytyjskiej kolonii Wirginii, kiedy to w 1619 roku do portu Jamestown przybił statek z Afryki z dwudziestoma Murzynami na pokładzie. Pogaństwo Afrykańczyków przybywających do Nowego Świata stało się pretekstem do uczynienia z nich podległej siły roboczej. Niewolnictwo istniało we wszystkich koloniach, aż do amerykańskiej wojny o niepodległość. Jako pierwszy przeciwko niemu wystąpił stan Delaware, który w 1776 roku w swojej pierwszej konstytucji zakazał importu i handlu niewolnikami. Wkrótce w jego ślady poszły: Massachusetts, Pensylwania, Connecticut, Rhode Island Nowy Jork i New Jersey. W 1787 roku Kongres uchwalił ogólnokrajowy zakaz niewolnictwa w stanach północnych i północno – zachodnich. Stany południowe ze względu na ich rolniczy charakter nie miały zamiaru rezygnować z taniej siły roboczej i w rozprzestrzenianiu niewolnictwa, nie przeszkodził im nawet ustanowiony w 1808 roku przez Kongres zakaz przywozu niewolników do USA.

Dred Scott

W roku 1857 w USA, w wolnych stanach wybuchły kontrowersje w związku ze sprawą Dreda Scotta. Scott był niewolnikiem, który służył lekarzowi z Wirginii i wraz z nim wyemigrował do Wiscounsin a następnie do Illinois, gdzie niewolnictwo było zakazane. Dred Scott wniósł sprawę do sądu o uznanie go za człowieka wolnego, opierając się na zasadzie, która mówiła, że przebywanie na terenach wolnych czyni niewolnika człowiekiem wolnym. Sąd Najwyższy oddalił powództwo powołując się na V Poprawkę do Konstytucji, która zakazywała pozbawienia obywatela jego własności bez orzeczenia sadowego. Sprawa Scotta była początkiem ruchu abolicjonistycznego w USA i zalążkiem późniejszej wojny secesyjnej.

Harriet Tubman

W XIX wieku jedyną nadzieją na poprawę warunków życia, była dla niewolników ucieczka ze stanów południowych na północ. Czarnoskóra Harriet Tubman przyszła na świat w stanie Maryland jako niewolnica. W wieku 29 lat udało się jej zbiec do Filadelfii (stan wolny) z plantacji swojego właściciela. Tam zaangażowała się w funkcjonowanie tzw. kolejki podziemnej – szlaku ucieczki niewolników ze stanów południowych do stanów północnych, stając się najsłynniejszą „konduktorką” (organizatorką ucieczek). W ciągu dziesięciu lat, podczas 19 misji Tubman udało się przerzucić na „wolną stronę” ponad 300 osób, w tym także swoich rodziców. Mimo że wyznaczono wysoką nagrodę za jej głowę, nikomu nigdy nie udało się schwytać Harriet. Tubman była pierwszą kobietą – przywódcą wojny secesyjnej. Umarła jako wolny człowiek.

Trzynasta Poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych uchwalona w 1865 roku znosiła niewolnictwo we wszystkich stanach w USA. Afroamerykanie zaczęli wierzyć, że polityczna, społeczna oraz ekonomiczna równość dostępna jest na wyciągnięcie ręki. Niestety nadzieje czarnych obywateli na znaczące zmiany dość szybko się rozwiały. W starciu z rzeczywistością ograniczającą ich prawa i nadal panującym rasizmem wszystko to, co czarna ludność zdziałała podczas okresu przemian zostało właściwie zaprzepaszczone.

Tuż po zakończeniu wojny secesyjnej, głównie w stanach południowych, zastosowano prawa Jima Crowa, które ograniczały prawa byłych niewolników. Wprowadziły segregację pomiędzy białą a czarną ludnością USA. Zabroniono m.in. białym i czarnym razem uczęszczać do szkół, restauracji i innych publicznych instytucji. Wprowadzono oddzielne miejsca w szpitalach i środkach transportu, a także zakazywano małżeństw mieszanych.

1 2

Afroamerykańscy aktywiści
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.