Bogowie, boginie i współczesność – o reaktywacji dawnych wierzeń

czwartek, 06.11.2014r.
Autor: napisał/a 43 artykułów.

bogowie2Odyn, Izyda, Dadźbog czy Artemida – religie i wiara w bogów powstawały od początku istnienia człowieka, z czasem rozwijając się, zmieniając lub całkowicie upadając. Niektóre z największych obecnie religii przeżywają kryzys, a ich wyznawcy podlegają stopniowej ateizacji. Paradoksalnie, coraz większa swoboda XX i XXI wieku spowodowała, że na nowo popularne stają się dawne wierzenia, zyskujące coraz większe rzesze wiernych. Na szczególną uwagę zasługują także nowe systemy wyznaniowe, wyraźnie zaznaczające swoją obecność w religijnym świecie.

Religia zdemokratyzowana

Za ponowny rozkwit dawnych wierzeń, lecz w nowej formie, odpowiada podstępująca demokratyzacja życia, w tym religii. Ludzka potrzeba wyboru, nieograniczonej swobody i poczucia, że ma się nad czymś władzę, sprawia, że współczesny człowiek coraz chętniej sięga do wierzeń przodków, które może dopasować do własnych upodobań – od selekcji odpowiednich modlitw aż do wyboru poszczególnych bogów, którym chce oddawać cześć. Psycholog doktor Bartłomiej Dobroczyński z Uniwersytetu Jagiellońskiego zauważa, że: Tak jak samodzielnie wybieramy polityków i auto w salonie, tak samo chcemy wybierać wartości duchowe. Komponujemy z nich własny koszyk religijny: miłość do bliźniego tak, wiara w piekło niekoniecznie.

Cechą charakterystyczną wielu nowych kultów jest ich pochodzenie. Wywodzą się najczęściej z dawnych, niemal prastarych wierzeń, nie spisanych w świętych księgach, lecz przekazywanych ustnie. Brak ustanowionych instytucji i określonego porządku obrzędów sprawia, że wyznania te stają się atrakcyjne dla współczesnego człowieka. Dobroczyński uważa, że to (…) jest ich siłą. To religie „zrób to sam”: dają pole do popisu dla kreatywności wyznawców. (…) Wyznawcom nowych kultów nie wystarczał kościół instytucjonalny, bo mógł im zaoferować tylko machinalnie odklepywane wyznanie wiary. A oni chcą być podmiotem, sami coś tworzyć.

Współczesne czarownice

Chociaż określenie „pogaństwo” jest nacechowane pejoratywnie, to jednak właśnie tym mianem określa się wiele spośród nowych systemów religijnych. Według Adama Łapińskiego, autora „Historii religii – słownika terminologicznego”, neopogaństwo jest to ogólna nazwa ruchów religijnych i parareligijnych, często nacjonalistycznych, powstających w krajach od dawna schrystianizowanych, reaktywujących znane z kronikarskich zapisów lub legend wierzenia i obrzędowość przedchrześcijańskich przodków.

Jedną z najbardziej znanych religii neopogańskich, szczególnie w krajach Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, jest wicca. Religia ta zyskała dużą popularność już w latach 50. XX wieku, kiedy to Gerald Gardner, brytyjski miłośnik okultyzmu, opublikował relacje o współczesnych czarownicach.

Wicca jest magiczną religią misteryjną, posiadającą własne obrzędy, przy czym wiele jej tradycji wywodzi się z dawnych wierzeń pogańskiej Europy. Główna wiara opiera się na dwóch osobach – lunarnej Bogini Matce w trzech postaciach symbolizowanych przez poszczególne cykle księżyca (Panna, Matka i Starucha) oraz solarnego Rogatego Boga. Istotnym elementem wicca jest brak pojęcia grzechu i zastąpienie tradycyjnego dualizmu wolną wolą i moralnością, ograniczonymi jedynie Prawem Potrójnego Powrotu, informującym, że każdy uczynek zostanie zwrócony do nadawcy z potrójną siłą.

1 2

Bogowie, boginie i współczesność – o reaktywacji dawnych wierzeń
  • 5.00 / 5 5
2 ocen/y, 5.00 śr. ocen (96% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.