Dyscyplina na tak

czwartek, 07.05.2015r.
Autor: napisał/a 8 artykułów.

dyscyplina2W bardzo modnym ostatnimi czasy coachingu, słowo „dyscyplina” pojawia się często przy okazji różnego typu szkoleń, warsztatów czy wykładów. Jak podaje brytyjski słownik Merriam-Webster, termin ten wywodzi się z łacińskiego słowa discipulus, co tłumaczy się jako ‚uczeń’. Według Słownika Języka Polskiego dyscyplina to ‚stan uporządkowania czyjegoś sposobu postępowania, systemu wartości; rygor moralny, samokontrola’. W jaki sposób zatem obie te definicje możemy zaobserwować na konkretnych przykładach życia codziennego? Jak wygląda dyscyplina okiem ludzi szczególnie z nią związanych – zakonników, sportowców, żołnierzy?

Daniel Goleman, amerykański psycholog i publicysta, w książce pt. „Inteligencja Emocjonalna” opisuje eksperyment zwany testem cukierków. Polegał on na tym, że grupie dzieci przedstawiono propozycję otrzymania cukierków. Dwóch w przypadku, gdy poczekają na przyjście rodzica, bądź jednego cukierka natychmiastowo. Po kilkunastu latach wrócono do eksperymentu, przyglądając się sytuacji ówczesnych dzieci, na których przeprowadzono badanie. Okazało się, że te spośród nich, które zdecydowały się poczekać 15-20 minut na powrót osoby dorosłej, by w nagrodę zjeść dwa cukierki, w większości, w życiu dorosłym, czuły się bardziej szczęśliwe i spełnione. Nauczyły się panowania nad swoimi impulsami i wybierania celów dalekosiężnych. Z kolei dzieci, które „nie wytrzymały” i od razu poddały się impulsowi wzięcia cukierka, w znacznym procencie miały po latach problemy w nawiązywaniu bliższych i głębszych relacji z rówieśnikami.

Powyższy przykład jest punktem wyjścia do rozważań w artykule jezuity Dariusza Michalskiego pt. „Dyscyplina w życiu duchowym człowieka”, w którym zwraca on uwagę na rolę dyscypliny w duchowości. Przytoczenie eksperymentu podkreśla, że już od najmłodszych lat jest ona czynnikiem, który kształtuje późniejszego, dorosłego człowieka. Jednak poza tym aspektem, jezuita w swoich rozważaniach posuwa się o krok dalej, a jest nim ukierunkowanie samej dyscypliny. Może być przecież tak, że służy ona celom, które nie budują, a niszczą człowieka. Historycznych przykładów na to chyba nie trzeba przytaczać? Jak zatem wykorzystywać dyscyplinę we właściwy sposób? Możemy podejmować ją w celu uczenia się tego, co służy nawiązywaniu relacji osobowych. Dyscyplina jest nam potrzebna jako forma uważności na podjęcie i rozwinięcie relacji z Bogiem, z drugim człowiekiem i z samym sobą. Iluż ludzi wpadło w pułapkę samodoskonalenia się i zamknęło się w swoim własnym kręgu rygorystycznych wymagań! A przecież dyscyplina ma służyć uczeniu się podejmowania dojrzałych relacji osobowych z Bogiem, drugim człowiekiem i ze sobą samym. W związku z powyższym podstawowym „zapleczem” dla niej jest samoakceptacja i ukierunkowanie na relację.

dyscyplina1Trochę inny punkt widzenia przyjmuje kapitan Casey Wilson, która w kwietniu 2013 roku prowadziła wykład na temat dyscypliny na Uniwersytecie Loyola Marymount, w ramach konferencji TED – Technology, Education, Development. Wilson zwraca uwagę na osobisty wydźwięk tego słowa, na to jak bardzo dyscyplina pomaga w rozwoju talentów. Jest ona kluczem do tego, by potencjał jaki drzemie w człowieku mógł być wykorzystany. Jako przykład podaje grupę kadetów, których przeprowadziła przez roczne szkolenie, kładąc szczególny nacisk na dyscyplinę. Owocem rocznej pracy było uzdolnienie ich do podejmowania zadań, wobec których wcześniej mieli duże opory. Potwierdzeniem sukcesu jest wypowiedź jednego z jej podopiecznych, który stwierdził, że pozbył się lęku i nieśmiałości wobec życia, nabierając pewności siebie i odwagi do podejmowania odpowiedzialności. Prowadząca zaznacza również, że dyscyplina jest słowem źle kojarzonym społecznie, czego konsekwencją może być podświadoma ucieczka od jej stosowania.

Wreszcie warto wspomnieć o blogu zatytułowanym „Odważ się żyć”, poświęconym sportowcom. W blogu tym dyscyplina jest rozumiana jako naturalna konsekwencja działania wynikającego z aktywności człowieka. Autor mówi o trzech etapach prowadzących do realizacji celów – inspiracja, motywacja i dyscyplina. Inspiracja powoduje, że rodzi się i rozwija w głowie pomysł, cel, do którego chcemy dążyć. Motywacja podtrzymuje ten cel, a dyscyplina jest tą siłą, dzięki której jest on zrealizowany.

Powyższe „pomysły” na dyscyplinę i to w jaki garnitur ją ubrać pokazują, że w zależności od podejmowanej życiowej drogi inaczej też będzie ona wyglądać. To co łączy trzech wymienionych autorów w patrzeniu na nią, to pozytywny stosunek i uznanie dla siły jej oddziaływania na człowieka.

 

 Paweł Woźniak

 
Redakcja: Anna Purowska
Redakcja językowa: Weronika Szczepanik
Redakcja graficzna: Katarzyna Olbromska

Dyscyplina na tak
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.