Film noir – magia gatunku

czwartek, 27.03.2014r.
Autor: napisał/a 13 artykułów.

filmnoir2Na ekranie ulice spowite mgłą, seksowna, uwikłana w zbrodnię femme fatale i tajemniczy detektyw z nieodłącznym papierosem w ustach – to znak, że mamy do czynienia z nurtem w kinematografii zwanym noir. Przystojny Humphrey Bogart i nieziemska Rita Hayworth wprowadzają widza w mroczny świat przestępczości.

Geneza

Film czarny, czyli z francuskiego film noir wywodzi się z narodzonego na początku lat 30. XX wieku tzw. czarnego kryminału (powieści detektywistyczno – kryminalnej). Za jego twórcę uznaje się Dashiella Hammetta, autora „Sokoła Maltańskiego”, ale za pisarza, który przyczynił się do popularyzacji tego gatunku bez wątpienia uważa się Raymonda Chandlera. Charakterystyczna wizualna warstwa gatunku wytworzyła się pod wpływem europejskiego przemysłu filmowego, zwłaszcza ekspresjonizmu niemieckiego, który został przywieziony do USA dzięki europejskim emigrantom m.in. austriackim aktorom i reżyserom: Otto Premingerowi i Fritzowi Langowi.

Pierwsze filmy noir powstały już podczas II wojny światowej i poniekąd były odpowiedzią na panujące znużenie wojną, a także na popularne wtedy propagandowe filmy. Ponury obraz filmów był reakcją na ówczesną rzeczywistość, czas mafii i gangsterów. Po raz pierwszy terminu ‘film noir’ użył krytyk Nino Frank w 1946 roku.

Cechy charakterystyczne

Koniec wojny spowodował odrodzenie realizmu w kinematografii, widzowie mieli dość  zmyślonych, przepojonych kłamstwem postaci i oglądania ciągle tych samych planów zdjęciowych. W nowym gatunku wykorzystywano więc realistyczne scenerie, a bohaterami zostali przeciętni ludzie wplątani w świat przestępczy, detektywi i femme fatale. Akcja rozgrywała się w wielkich metropoliach, a do ulubionych scenerii należała noc, puste ulice spowite mgłą i deszczem oraz wnętrza wypełnione dymem papierosowym. Gatunek ten charakteryzuje zaburzona chronologia zdarzeń i dramatyzm zakończenia. W filmach dominuje światłocień, czyli przenikanie się światła i cienia. Najpopularniejszym sposobem oświetlania była tzw. technika niskiej tonacji światła, która zakładała dużą dysproporcję między światłem głównym a wypełniającym. Aktorów najczęściej ukrywano w ciemnościach, przecinając tylko nielicznymi przebłyskami światła, w tle pokazując ruchome cienie. Kamera natomiast ustawiana była pod nienaturalnym kątem, by wzbudzić uczucie zagubienia u widza.

1 2

Film noir – magia gatunku
  • 5.00 / 5 5
1 ocena, 5.00 śr. ocen (95% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.