Film skierowany do Ciebie

czwartek, 17.07.2014r.
Autor: napisał/a 26 artykułów.

Filmkamera384_86151aMożemy oczywiście kłaść nacisk na montaż, nadawać zdjęciom szczególny rytm, ale największym przywilejem filmu jest obecność w nim ludzkiej twarzy. – pisał Ingmar Bergman, reżyser filmowy i teatralny, we wstępie do paryskiego wydania swoich scenariuszy. Problemy poruszane w jego twórczości są tak ściśle związane z indywidualnymi przeżyciami człowieka, że dotyczą życia osobistego każdego odbiorcy sztuki. Nie bez powodu liczni krytycy nazywają Bergmana mistrzem psychologizmu filmowego.

Życie jako najlepszy scenariusz

– Oczywiście w swojej pracy opieram się na własnym życiu. To moja autobiografia, czerpię z niej w taki sam sposób, w jaki sny przekształcają nasze doświadczenie i uczucia – stwierdził Ingmar Bergman w 1995 roku podczas szczerej rozmowy z dziennikarzem „New York Times” Alanem Ridingiem. Niektórzy krytycy filmowi, w tym m.in. Tadeusz Szczepański, uważają sztukę artysty za autoterapię, biorąc pod uwagę dużą ilość wątków trudnych do przyjęcia dla zwykłego odbiorcy. Wydaje się, że właśnie takie jest ludzkie życie – zbyt skomplikowane, by zrozumieć je w jednoznaczny sposób.

Odpowiedzi na pytanie o źródło inspiracji tego reżysera filmowego i teatralnego należy więc poszukiwać w jego biografii. Ingmar Bergman urodził się w 1918 r. Dorastał w bardzo konserwatywnej rodzinie pod czujnym okiem ojca – pastora. Sposób wychowania sprawił, że głównym tematem jego twórczości były: metafizyczne znaczenie ludzkiego życia, doświadczenie samotności i lęku przed śmiercią, pytania o sens cierpienia czy nieustanne poszukiwanie Boga. Przykładem bezpośredniego wykorzystania autobiograficznego motywu jest scena z filmu „Twarzą w twarz”, która przedstawia chłopca zamkniętego w szafie – karę stosowaną wobec młodego Bergmana przez jego ojca. Jak twierdzi Tadeusz Szczepański, polski historyk filmu, krytyk i tłumacz, temat samotności oraz związanej z nią upokarzającej rozpaczy, a jednocześnie pragnienia czyjejś bliskości, ma również źródło w najmłodszych latach życia wybitnego reżysera. Kiedy urodziła się Margareta Bergman, czteroletni braciszek Ingmar był o nią tak bardzo zazdrosny, że za namową starszego brata snuł nawet plany jej zabójstwa. Jednocześnie zachwycała go delikatność pięknie wyglądającej na rodzinnych fotografiach dziewczynki. Tak skrajne uczucia przedstawione zostały potem chociażby w filmie „Godzina wilków”, w którym malarz na bałtyckiej wysepce szuka odpoczynku, jednak pewnego dnia trafia na ślady stóp, co powoduje u niego koszmarne wizje, a w jednej z nich pełen nienawiści roztrzaskuje o skały małego chłopca.

Powyższe przykłady udowadniają, że zapamiętane z dzieciństwa (choć oczywiście nie tylko) emocje mogą stać się doskonałym materiałem filmowym. Ingmar Bergman, wzbogacając własne przeżycia o elementy metaforyczne, wyreżyserował w sumie 57 filmów, przede wszystkim na podstawie własnych scenariuszy. Ponadto jest autorem aż 140 spektaklów teatralnych, 26 słuchowisk radiowych oraz trzech oper. Napisał również dwie powieści autobiograficzne. W późniejszych latach wiele filmów poświęcił doświadczanym w życiu codziennym problemom w relacjach z kobietami, przemyśleniom na temat śmierci, a także kwestiom związanym z rolą artysty, którą powinien pełnić w świecie i której oczekują od niego odbiorcy sztuki.

1 2

Film skierowany do Ciebie
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.