Sztuka budowania z drewna

czwartek, 16.07.2015r.
Autor: napisał/a 28 artykułów.

800px-Millais_-_Christus_im_Hause_seiner_ElternRzemieślnika, który zajmował się obróbką drewna i budowaniem z niego domów lub innych budynków, nazywano cieślą. Znajomość ciesielstwa była powszechna od niepamiętnych wieków. Początków tego rzemiosła należy szukać jeszcze w czasach osiadłego trybu życia, jednak jako osobny cech rzemieślniczy wyodrębniło się dopiero pod koniec średniowiecza.

Mistrzowie ciesielstwa pozostawili po sobie prawdziwe perły architektury, wznoszone bez jednego gwoździa i wyróżniające się kunsztownymi zdobieniami. Są to nie tylko wiejskie domy mieszkalne i dworki szlacheckie, ale również kościoły, kapliczki, krzyże, dzwonnice, cerkwie, bożnice, stodoły, wiatraki, młyny, a także potężne średniowieczne grody obronne. Cieśle łączyli mistrzowską obróbkę drewna z wiedzą oraz doświadczeniem architekta i konstruktora. Zawód ten wymagał nabycia wielu umiejętności i cieszył się dużym uznaniem oraz szacunkiem, zwłaszcza na wsi.

Obróbka drewna do budowy

Do pozyskania drewna i wykonania z niego potrzebnych do budowy elementów używano głównie piły, siekiery i topora. Drzewa ścinano zimą, a obrabiano od wczesnej wiosny do lata. Cieśla musiał umieć wybrać odpowiedni gatunek, najbardziej przydatny do określonego typu budowli oraz odróżnić surowiec posiadający wady od pełnowartościowego. Drewniane kloce pozbawiano kory, następnie toporami ciosano do kantu. Umiejętnie rozdzierając pnie siekierą lub drewnianym młotem i klinami, wyrabiano elementy mniejsze, takie jak deski czy belki. Około XV wieku do tych celów zaczęto powszechnie używać pił ręcznych. Na okorowanych klocach zaznaczano linie cięcia, zwane sznitami, i wciągano je na specjalnie zbudowane rusztowanie, mierzące mniej więcej dwa metry. Kloce unieruchamiano, przywiązując je łańcuchem, po czym wykonywano cięcie lub inaczej przecieranie. Następnie należało wyrobić odpowiednie złącza. Służyły do tego świdry i dłuta oraz siekierka o długim, wąskim i lekko zagiętym ostrzu, zwana cieślicą. Za pomocą cieślicy ciosano pazy – podłużne rowki, w które wpuszczano podczas składania ścian końce belek. Świdrami wiercono w belkach otwory na kołki, tzw. tyble, spajające ze sobą składane bale tworzące ścianę. Dłutami natomiast drążono otwory, nazywane gniazdami, w których osadzano końce innych bali, a także wyrabiano specjalny rodzaj złączy, wzmacniających połączenia bali w węgłach budynku, tzw. zamków.

Obróbka drewna była niełatwym zajęciem, wymagającym dużej siły fizycznej, odporności i kunsztu. Do przygotowania materiału na budowę domu potrzeba było zwykle dwóch tygodni wytężonej pracy od świtu do nocy.

1 2

Sztuka budowania z drewna
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.