Tradycyjny wizerunek kobiety gruzińskiej

czwartek, 02.07.2015r.
Autor: napisał/a 19 artykułów.

pobraneWspółczesne Gruzinki na pierwszy rzut oka niewiele różnią się od Europejek. Jednak ich status w społeczeństwie nie jest taki sam jak w krajach europejskich. Od lat sytuacja kobiet w Gruzji różniła się od sytuacji kobiet w innych krajach Wschodu. Kobiety brały udział w życiu publicznym, uczestniczyły w słynnych biesiadach przy winie. Nigdy jednak nie była kwestionowana pozycja mężczyzny w rodzinie gruzińskiej, był on jej panem. Kobiety musiały sprostać wymaganiom i dążyć do tego, aby stać się ideałem.

Trochę historii

Niegdyś kobieta gruzińska nie mogła pokazywać się w miejscu publicznym bez przyzwoitki, poddawano ją też innym ograniczeniom. Nie musiała jednak nosić zasłony na twarzy, nie była wykluczona z życia publicznego. Wyjątkiem była część Gruzji zwana Adżarią, tam sytuacja wyglądała inaczej. Ciągłe wojny, najazdy obcych wojsk sprawiały, że kobiety żyły w ciągłym lęku przed rozbojami, gwałtami, porwaniami. Gruzinki słynęły z ogromnej urody i były bardzo pożądanymi niewolnicami w haremach. Ze swoją piękną, jasną, delikatną skórą a zarazem ciemnymi włosami i ciemną oprawą oczu były jednocześnie egzotyczne i znajome dla mężczyzn ze Wschodu. W czasach panowania Turków kobiety nie opuszczały swoich gospodarstw. Dzięki temu przetrwał w tym regionie język gruziński. Mężczyźni poza domem posługiwali się językiem tureckim, jednak we własnych domach, jeśli chcieli porozumieć się z żeńską częścią rodziny, musieli rozmawiać po gruzińsku. Adżarki zostały sfeminizowane często wbrew swojej woli, w imię wyzwolenia przez partię komunistyczną. Położenie kobiet przed rewolucją porównuje się do położenia niewolnic. Po przyłączeniu do Związku Radzieckiego kobieta stała się „równoprawnym członkiem rodziny i społeczeństwa.” Wiele Adżarek zdobyło wyższe wykształcenie.

Status kobiety w gruzińskiej wspólnocie rodzinnej można pokazać na przykładzie stosunków majątkowo-prawnych. Własność rodowa w rodzinie adżarskiej była kolektywna, dobra rodzinne rozdzielane były pomiędzy braci. Nie wykluczały one elementu osobistej własności kobiety, było to satawno – jej majątek, który otrzymywała od ojca po ślubie. Różniło się ono od znanego nam posagu tym, że kobieta mogła je pomnażać. Nie mogła tego robić  w ciągu dnia, wtedy bowiem pracowała na rzecz męża i jego rodziny. Na swoje osobiste dobra mogła pracować w nocy i w święta. Na satawno składało się zazwyczaj bydło (młode krowy, drobna rogacizna, cielęta, ule z pszczołami) i drobne pieniądze. Czasami otrzymywały kawałki ziemi, ją jednak zazwyczaj oddawały mężowi. Jeśli bydło się rozmnażało, kobiety oddawały młode mężowi. Wspólnota rodzinna nie miała prawa do satawna, w razie śmierci męża wszystko należało do kobiety. W przypadku śmierci kobiety dziedziczyły je jej dzieci. Ani podczas jej życia, ani po nim nie należało do rodziny męża, tylko do jej ojca. Gruzinki czasami otrzymywały w dniu ślubu z  domu rodzinnego również wiano, które wchodziło w skład dóbr wspólnoty rodzinnej. W późno rozwiniętym feudalizmie, czyli XVII-XVIII wieku, kobiety mogły zostać nauczycielkami, jeśli umiały pisać. Pracowały również jako pastuszki, zajmowały się rękodziełem, parały się wyrobem jedwabiu.

1 2

Tradycyjny wizerunek kobiety gruzińskiej
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.