Wampiry zawsze z nami

czwartek, 03.07.2014r.
Autor: napisał/a 26 artykułów.

Smile_at_nightW 1797 roku Johann Wolfgang von Goethe napisał książkę pt. „Narzeczona z Koryntu”, której główną bohaterką jest przemieniona w wampira młoda kobieta. Zapewne nawet sam autor nie przypuszczał, że jego dzieło będzie początkiem długotrwałej mody na wampiry, bez której wielu fanów mrocznych tematów nie wyobrażałoby sobie sztuki XXI wieku. Fascynacja tajemniczymi postaciami opanowała cały świat – inspirują one nie tylko filozofów i artystów, ale także zwykłych ludzi w każdym wieku.

Wampir – przerażający i romantyczny

Sztuka tworzona w epoce romantyzmu była przesycona wątkami wampirycznymi, choć krwiożercze bestie stały się częścią kultury już wcześniej, o czym świadczy m.in. treść mitologii babilońsko-asyryjskiej czy chrześcijańskiej Biblii, w których wspomniano o boginii-wampirzycy Lilith. Natomiast ludy średniowiecznej Europy uważały za potencjalnego wampira każdego człowieka o specyficznym wyglądzie, dlatego o ponadludzkie moce podejrzewano przede wszystkim osoby z tzw. zajęczą wargą, rudymi włosami, siną twarzą lub zrośniętymi brwiami. Oczywiście przestrach wzbudzali również chorzy na gigantyzm czy karłowatość, heretycy, wyznawcy islamu, mordercy i ich ofiary, zmarłe nieochrzczone dzieci, a także samobójcy.

O wampirach pisano więc wówczas tylko po to, by ostrzec ludzi przed śmiertelnym zagrożeniem. W XVII wieku przyszedł czas na odwrócenie stereotypów – artyści oraz filozofowie odkryli romantycznego wampira. Przymiotnik „romantyczny” ma tutaj dwojakie znaczenie, ponieważ dotyczy zarówno epoki w historii sztuki, jak i cech krwiożerczej bestii, która kocha, ale los odebrał jej prawo do szczęśliwego życia ze śmiertelnikiem.

Dracula_1958_cFascynacja śmiercią, bezgraniczna miłość, irracjonalne zjawiska – to wszystko wpisuje się w twórczość romantyków. W tej epoce bardzo często poruszano tematy nadprzyrodzonych właściwości przyrody, walk o idee, wartości ludowych, indywidualizmu, wyższości uczuć nad rozumem, zawodu miłosnego i zupełnego osamotnienia w realizacji własnych celów. Warto przedstawić krótko dwa przykładowe wampiry z romantyzmu. To przede wszystkim tytułowa bohaterka „Narzeczonej z Koryntu” Goethego. Przepiękna, zmarła w klasztorze wampirzyca przybyła do świata żywych po to, by uśmiercić i w ten sposób odzyskać narzeczonego, który wciąż ją kochał, mimo że miał zawrzeć małżeństwo z jej siostrą. Co ciekawe, Goethe, pisząc ten utwór, inspirował się grecką opowieścią z II w. n.e., którą opowiadano wcześniej tak, by zniechęcić do zmysłowej miłości.

1 2

Wampiry zawsze z nami
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.