Życie z zespołem Aspergera

czwartek, 22.10.2015r.
Autor: napisał/a 32 artykułów.

asperger2.kpPozornie rodzą się zdrowe – wyglądają jak „normalne” dzieci; w dzieciństwie ujawniają się u nich wybitne zdolności… mogą być agresywne, mają trudności z interakcjami w grupie. Rodzice poszukują pomocy u specjalistów albo w Internecie, w którym aż roi się od: Twoje dziecko ma Aspergera. Co to oznacza?

Na czym polega to zaburzenie

Jak pisze Paulina Komorowska z gabinetu terapeutycznego Spektrum, zespół Aspergera to: zaburzenie rozwojowe ze spektrum autyzmu. Dotyczy dzieci, u których występują cechy charakterystyczne dla autyzmu, przy jednoczesnym normalnym lub wysokim poziomie inteligencji. Cechą charakterystyczną tego zespołu jest prawidłowy rozwój mowy w zakresie słownictwa i gramatyki oraz obecność wąskich specyficznych zainteresowań typu intelektualnego, czyniących z dotkniętych nim dzieci rodzaj „małych ekspertów” w interesującej je dziedzinie. Od najmłodszych lat są w stanie szybko czytać, interesować się literami, cyframi lub figurami geometrycznymi – rzeczami, które zwykle sprawiają trudności ich kolegom bądź koleżankom. Dlatego też ci ludzie najczęściej mają często specyficzne, wąskie oraz bardzo wciągające, a nieraz ekscentryczne i obsesyjne zainteresowania, jednocześnie wykazując brak należytego zainteresowania innymi sprawami z ich otoczenia.

Osoby z zespołem Aspergera często wykazują intensywne zainteresowania koleją, komunikacją miejską, rozkładami jazdy pociągów i autobusów, samolotami, dinozaurami, medycyną, matematyką, przyrodą, chemią…. Dzieci te w bardzo szybki sposób zapamiętują fakty mało istotne dla „normalnych” ludzi, takie jak wszystkie stacje radiowe.

Jak wygląda życie osoby z zespołem Aspergera

Jak czują się dzieci z zespołem Aspergera? Katarzyna Bonda z poradnikzdrowie.pl opisuje to w ten sposób: Siedzisz w ławce pod tablicą. Masz „być grzecznym”. Dzwonek na przerwę. Masz wrażenie, że pękną ci bębenki. Światło jarzeniówki wypala ci dziurę w głowie. Chowasz się pod ławkę. Gdy przerwa mija, odczuwasz ulgę, bo zapada cisza i znowu wszystko jest przewidywalne. Gdy nauczycielka zaczyna krzyczeć, zwijasz się w kłębek, kiwasz się w rytm jej krzyku i jęczysz. Nie możesz znieść bólu. Uciekasz na oślep – gonią cię wyzwiska i groźby nauczycielki. To tylko przykład tego jak czują się dzieci z tym zaburzeniem.

1 2

Życie z zespołem Aspergera
  • 0.00 / 5 5
0 ocen/y, 0.00 śr. ocen (0% punktów)

Komentarze Facebook:

Komentarze/y

Komentarze czasopisma:

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.